İstanbul

Bundan birkaç ay önce çalıştığım yerde maaşıma zam istedim. Yeni yılda maaşıma zam yapılmadığı için İstanbul’da bir önceki yılın maaşıyla geçinememeye başladım. Tahmin edersiniz ki maaşıma zam yapılmadı. 5 yıllık tecrübemle İstanbul’da tek başına yaşayan bir kadın olarak 50.000 Tl maaşla geçinmeye çalışıyordum. Bunların yanı sıra yaptığım işler küçümseniyor ve sürekli ürettiğim her şey değiştiriliyordu. Psikolojik olarak çok tükenmiştim bu ofisteki ruh halimede yansıyordu. Bir gün patronum benimle konuşmak istedi, neden böyle olduğumu öğrenmek için ısrar etti, en sonunda geçinemiyorum dediğimde ‘Çözüm için ne yapıyorsun?’ diye bir soruya maruz kaldım. Haftanın 5 günü çalışıyorum? Demek ki bu yeterli bir çözüm yolu değildi. Bir sonuca ulaşmayan bu konuşmamızın üzerine 2 hafta sonra işten çıkarıldım. Geçinmekte zorluk çekerken bir ay işsiz kalacak bile gücüm yok. Mental olarak olduğum konumdan bahsederek sizleri de bunaltmak istemem. İstanbul’a taşınırken büyük hayallerim vardı. Hayal ettiğim şehirde çok sevdiğim işimi yapmak, üretmek, kreatif yönümü, ruhumu beslemek. Bu şehir, bu meslek benim ruhumu öldürdü. Sadece kendi halinde yaşayan şehrin tadını çıkaran, ürettikçe mutlu olan biri oolmak istemiştim. Şimdiyse nereye savrulduğumu bile bilmiyorum.